Rozdział XXXIII: Kłamstwo

Meyer, jeśli nawet tytuł rozdziału daje czytelnikom do zrozumienia, iż będą mieli do czynienia z tysięcznym już łamaniem ustanowionych przez ciebie reguł, to wiedz, że coś się dzieje.

Na samym początku muszę Was poinformować, że jestem chora i trochę ciężko mi zebrać myśli; ponieważ jednak nie chcę opóźniać daty publikacji analizy, niniejszy odcinek może być krótszy niż zazwyczaj. Szczęśliwie nie wydarzy się dziś nic godnego dłuższych wywodów.

Zacznijmy od kwestii zasadniczej: ten rozdział nie ma prawa bytu. Wątek ataku na Wagabundę został ucięty w najgłupszym z możliwych momentów, kontynuując chwalebną tradycję „Anioła” ze Zmierzchu. Sami zresztą zobaczcie. Oto, gdzie skończyliśmy tydzień temu:

– Nie! – wykrzyknęłam, nagle odzyskując głos.

Zacisnęłam dłonie mocniej na szerokiej piersi i z wielkim trudem przycisnęłam go do skały. Bolały mnie ręce.

– Pomocy! – krzyczałam. – Niech mi ktoś pomoże!

A tym zaczynamy trzydziestkę trójkę:

Kolejny plusk. Ręce powoli opadały mi z sił.

– Wanda? Wanda!

– Pomocy! Kyle! Podłoga! Pomocy!

Nawet, gdyby Stefci chodziło o zastosowanie cliffhangera, to ten podział nie miałby najmniejszego sensu. A wystarczyło nieco przedłużyć odcinek trzydziesty i zakończyć go na niespodziewanym pojawieniu się Kyle'a, by następnie skondensować resztę treści (plus dzisiejszy epizod) w jednym rozdziale. Ale cóż, nieumiejętność rozłożenia swego dzieła na logiczne części to tylko jeden z wielu talentów Stefy.

Lecz któż to przybiegł damie na ratunek? Nikt inny jak jej wierny tru loff, rzecz jasna. W ręku dzierży miecz strzelbę (Ian, jeśli podwędziłeś CEBa, czeka nas długa i nieprzyjemna rozmowa), na pięknym obliczu maluje się gniew. Nie drżyj, białogłowo, albowiem zjawił się Mężczyzna, by wybawić cię z opresji!

Dalej mamy standardową akcję ratowniczą: ponieważ ziemia zapada się pod nogami naszych bohaterów, O'Shea przeczołguje się na czworaka do punktu zapalnego i razem z Wandą wciąga brata na brzeg, a następnie w głąb, do wejścia tunelu, gdzie nie grozi im spłynięcie z nurtem.

– Co się... stało... u diabła?

– Byliśmy... za ciężcy... Podłoga... nie wytrzymała.

– Co tam robiliście... na skraju? Z Kylem?

Spuściłam głowę, skupiając się na oddychaniu.

„No co, powiedz mu.”

„Ale co wtedy...?”

„Dobrze wiesz. Kyle złamał zasady. Jeb go zastrzeli albo wyrzuci. Może Ian najpierw skopie mu tyłek. Chętnie na to popatrzę.”

No dobrze, jakby to...

Ten rozdział ma dwa zasadnicze problemy. Zgaduję, że każdy z naszych czytelników zdążył już odkryć gdzie kryje się pierwszy: Wandzia będzie dziś kłamać jak najęta. Nie jest to bynajmniej pierwszy raz, ale tym razem robaczek osiągnie szczyt niekanoniczności, albowiem blagi będą wymykać się z jej ust niczym naboje wystrzeliwane z karabinu maszynowego; gdyby Meyer choć przez pięć minut przypomniała sobie ustalone wcześniej zasady, zrozumiałaby, iż taka dawka kłamstw powinna doprowadzić duszkę do ciężkiej psychozy, jeśli nie poważnych dusznych powikłań (pamiętajcie: kłamstwa są wbrew naturze kosmitów).

No, ale albo kanon, albo kontynuowanie festiwalu marysuizmu sprzed dwóch tygodni. Tak, moi drodzy: wątek Waltera to był zaledwie uwerturą do właściwego spektaklu mającego na celu przekonanie nas o anielskości Wandzi.

Świat według Terencjusza: 41

Co się tyczy problemu nr 2: Wando? Broniąc Kyle'a swoją dziewiczą, duszną piersią narażasz kilkadziesiąt osób w tej jaskini na konieczność dzielenia kryjówki z psychopatą, który dopiero co udowodnił, że nie miałby najmniejszego problemu z wrzuceniem innej żyjącej istoty do rwącej rzeki, gdzie wnet zakończyłaby żywot na skutek gwałtownego spotkania z kamienną powierzchnią / podtopienia. O ile z całego serca przyklaskuję idei pozbycia się tych ameb z naszej planety, o tyle uważam, że dla tego rodzaju postępowania (a fakt, iż razem z Wagabundą zginęłoby ciało Meli nabierze szczególnego znaczenia za kilka rozdziałów) nie ma żadnego usprawiedliwienia. Kyle jest – i mówię to absolutnie poważnie – chory psychicznie i śmiertelnie niebezpieczny dla otoczenia; odchyły Jareda to przy tym mały pikuś.

Być może ktoś z Was myśli sobie właśnie, że jestem ohydną hipokrytką – przecież sama podkreślałam wielokrotnie, że jedynym, na co zasługują te ameby, to bycie startym w proch. To prawda, jest jednak pewien szkopuł: przy całej mej niechęci do pasożytów nie uważam, iż ludzkość powinna być traktowana ulgowo i stosować nadmierną przemoc tam, gdzie nie jest ona konieczna. Kyle mógł się pozbyć Wagabundy na sto różnych sposobów: zastrzelić ją, udusić, dźgnąć nożem. Co robi zamiast tego? Wciela się w psychola ze slashera, zapędzając ją ze złowieszczym śmiechem w kozi róg, po czym postanawia – wciąż żywą – zmusić do zmagania się z żywiołem, z którym nie sposób wygrać. To nie walka ani nie wymierzanie sprawiedliwości; to okrucieństwo. Nie toleruję znęcania się nad czującymi organizmami niezależnie od tego, kto występuje w roli agresora.

Ale to nie koniec komplikacji. Wyobraźmy sobie, że Kyle doprowadził swój plan do końca i duet W&M wyzionął, nomen omen, ducha. Zgadnijcie, kto będzie miał coś do powiedzenia na ten temat?

Jared.

Starszy O'Shea wie, że Wandzia okupuje ciało ukochanej Howe'a; wie też (albowiem ciężko przeoczyć ów fakt), że Jared jest control freakiem, który nie toleruje jakiegokolwiek sprzeciwu i wtrącania się do jego spraw. Jedną z owych spraw było życie naszego robaczka. Zgodnie z „prawem ciała” obowiązującym w jaskini to Jared i Jamie są jedynymi osobami, które mają prawo decydowania o jej losie. Dodajmy do tego wszystkiego fakt, że obaj panowie są niemal stuprocentowo pewni, iż Mel jednak żyje. Rezultat?

Kyle właśnie zagrał naszemu tru loffowi na nosie, pozbawiając go szans na odzyskanie ukochanej (o czym nie wiedział) ORAZ możliwości zabawy w najwyższą instancję (czego jest doskonale świadomy).

Na obecnym etapie wszyscy znacie już uroczy charakter Howe'a. Jak sądzicie – jak przyjąłby tego rodzaju rewelację?

W kryjówce rozpętałoby się piekło. Panowie skoczyliby sobie do gardeł, ktoś poparłby BSZ, ktoś inny – Jareda. Jaskinia zamieniłaby się w pole bitwy. W ostatecznym rozrachunku nie obyłoby się bez ofiar. I tak niewielka liczba uchodźców zostałaby uszczuplona o kolejne kilka osób, nieważne, czy na skutek śmierci, czy wygnania. Tego rodzaju społeczności mogą istnieć tak długo, jak długo utrzymuje się pokój pomiędzy jej członkami; konflikt jest równoważny z katastrofą. Konflikt, który wciąż ma szansę się wydarzyć – Kyle nie dał dziś rady zrealizować swego planu, ale kto zabroni mu próbować aż do skutku?

Czy Meyer choć przez chwilę pomyślała o długofalowych konsekwencjach chronienia Brata Samo Zło? Oczywiście, że nie. Podobnie jak wątek Waltera, cała ta historia ma na celu podkreślenie dobroci Wagabundy, która nie życzy źle nawet swojemu niedoszłemu zabójcy. No dobrze – w przeciwieństwie do epizodu chorobowego, akurat te wydarzenia będą miały swoje konsekwencje dla dalszego przebiegu akcji...Choć z ręką na sercu wyznam Wam, iż wiedząc, co z tego wyniknie wolałabym chyba, aby wątek ów także zaginął w tej samej czarnej dziurze fabularnej, która wkrótce wchłonie nieszczęsnego staruszka. Tak czy inaczej:

Bellanda Wandella van der Mellen : 41

Melanie nie mówiła tego serio; w każdym razie nie podejrzewałam jej o to. Po prostu była na mnie wściekła, że ryzykowałam nasze życie, ratując niedoszłego mordercę.

Skąd ten wniosek? Mela ma pełne prawo myśleć w ten sposób; Kyle próbował was zabić. Zresztą, jedynym fragmentem wzbudzającym wątpliwości jest wzmianka o zastrzeleniu napastnika (wątpliwości na polu moralnym, nie logicznym; pragnienie najwyższej kary dla tych, którzy próbowali nas skrzywdzić jest częstą reakcją wśród niedoszłych ofiar). Mało tego; jak wspomniałam wyżej, pozbycie się Brata Samo Zło jest jedynym słusznym rozwiązaniem. W małej społeczności, zmuszonej koegzystować na ograniczonej przestrzeni w trybie 24/7 naprawdę nie ma miejsca dla tego rodzaju świrów.

„No właśnie”, odparłam. „Jeżeli wyrzucą Kyle’a z mojego powodu... albo zastrzelą...” Zadrżałam. „Nie widzisz, że to nie ma sensu? On jest jednym z was.”

Fakt, wszyscy jesteśmy braćmi. Nie zmienia to faktu, iż niektórzy z nas muszą pro publico bono egzystować z dala od większych ludzkich skupisk, w przytulnych instytucjach zwanych psychiatrykami i zakładami karnymi. I skończ już z tym nieznośnym epatowaniem swoją wyrozumiałością, bardzo cię proszę.

Bellanda Wandella van der Mellen : 42

Mea culpa: 24

„Naraziłaś nasze życie, Wando.”

„To także moje życie. Nie potrafię nie być... nie być sobą.”

Wiecie co? Dopiero teraz odkryłam, jak bardzo pokręcona jest logika duszy. Nie mogła zamachnąć się na Kyle'a, ponieważ nie jest w stanie zabić człowieka?

Fantastycznie. W takim razie to Melanie będzie musiała pożegnać się z życiem.

Wagabunda jest w bardzo specyficznej sytuacji – jej żywiciel nie zmarł po procesie wszczepiania i wciąż egzystuje w swym ciele, które w teorii nadal może odzyskać. Odmawiając jej prośbie o samoobronę, Wanda bezpośrednio wydaje wyrok śmierci na dziewczynę, która chciałaby walczyć o przetrwanie.

Jestem dziwnie przekonana, że gdybym przedłożyła powyższy argument Stefie, jej mózg wybuchłby na skutek nieudanej próby przetworzenia tej przykrej informacji.

Adolf approves : 41

– Wando? – rzucił pytająco Ian.

– Nic – odparłam pod nosem.

– Kłamiesz jak najęta.

Ożywmy nieco tę stronę – dziś każde kłamstwo będziemy podsumowywać stosownym gifem:

Świat według Terencjusza: 42

– Co ci zrobił?

– Nic – skłamałam. Nieprzekonująco.

Świat według Terencjusza: 43

Lepiej się przyzwyczajcie – to motyw przewodni analizy.

– Krew ci leci z nosa. – Obrócił mi głowę. – I masz krew we włosach.

– Uderzyłam się... kiedy skała się zawaliła.

- Na dole strumienia znajdziesz talerz z niedojedzoną zupą.

Bellanda Wandella van der Mellen : 43

Mea culpa: 25

Świat według Terencjusza: 44

Wandzia sugeruje, że Brat Samo Zło powinien być zabrany do szpitala. Ian z oczywistych powodów jest skonfundowany i chce wiedzieć, dlaczego duszka troszczy się o los swego niedoszłego mordercy.

Do tej pory jedną ręką obejmował Kyle’a – tak usiadł i nie miał siły się ruszyć. Teraz jednak gwałtownie odepchnął nieprzytomnego brata i odsunął się od niego ze wstrętem. Przycisnął mnie do piersi. Czułam jego nierówny oddech.

Było mi dziwnie.

– Powinienem go tam zaciągnąć z powrotem i wrzucić do wody.

Potrząsnęłam gwałtownie głową, aż odezwał się w niej pulsujący ból.

– Nie.

Cóż, chłopak się zdenerwował, nic więc dziwnego, że plecie w gniewie, co mu ślina na język przyniesie...

– Po co marnować czas. Jeb jasno powiedział, jakie są zasady. Jeżeli próbujesz zrobić komuś krzywdę, czeka cię kara. Trzeba zwołać sąd.

….Poważnie?

Meyer. Zdaję sobie sprawę, iż odkrycie, że twój bliski jest niedoszłym zabójcą to ogromny szok. Nie zmienia to jednak faktu, że jeszcze pięć minut temu Kyle był (mniej lub bardziej, ale jednak) kochającym i kochanym bratem. Uczuć nie da się wyłączyć na zawołanie. To zdanie:

„Po co marnować czas”

sugeruje, że Ian naprawdę rozważa wrzucenie BSZ do rwącej rzeki, co czyni z niego istotę jeszcze podlejszą od starszego O'Shei – mówimy wszak o rodzinie. Adam Milligan ma pełne prawo stracić do braciszka całe zaufanie i ograniczyć ich wzajemne kontakty do minimum, ale rozważanie zemsty a'la kodeks Hammurabiego jest...cokolwiek ekstremalne.

...A także bezsensowne, gdyż dalsza część wypowiedzi ewidentnie zaprzecza owemu konceptowi. Chłopak ma rację – w jaskini są zasady, a jedna z nich głosi, że nad losem sprawiających kłopoty osobników muszą pochylić się dorośli mieszkańcy jaskini z Jebem na czele. Angażując się w bratobójstwo, Ian sam skończyłby przed obliczem władzy sądowniczej jaskini.

– Nie. Nie wolno ci tego zrobić. Nikt nie złamał zasad. Podłoga się zawaliła, to wszystko.

Stefciu, po raz kolejny – to nie jest dowód na czyste serce, ino na niewyobrażalną naiwność i brak wyobraźni. Wagabunda właśnie daje Kylowi pozwolenie na to, by dalej mógł beztrosko planować zamach na nią i Melę.

Bellanda Wandella van der Mellen : 44

Świat według Terencjusza: 45

– To twój brat.

– Wiedział, co robi. Tak, to mój brat, ale zrobił to, co zrobił, a ty jesteś... jesteś moją przyjaciółką.

– Nic nie zrobił. Jest człowiekiem

Meyer, ostrzegam cię...

– odszepnęłam. – Jego miejsce jest tutaj z wami.

...no, masz szczęście, że wybrnęłaś.

Bellanda Wandella van der Mellen : 45

– Nie zamierzam z tobą znowu o tym dyskutować. Widocznie masz inną definicję człowieka niż ja. Dla ciebie to słowo jest... obelgą. Dla mnie – komplementem. Według mnie ty jesteś człowiekiem, a on nie jest. Nie po tym, co zrobił.

– „Człowiek” wcale nie jest dla mnie obelgą.

Oczywiście, że nie. Nieustanne podkreślanie, że jesteśmy żądnymi krwi monstrami to z twojej strony tylko takie przyjacielskie przekomarzanie.

Poznałam was lepiej.

No i? Przypomnieć waćpannie, że jeszcze niedawno wyobrażała sobie, jak uciekinierzy używają narzędzi polowych, by rozłupać jej czaszkę? Spójrz prawdzie w oczy, słonko: o ile ktoś nie jest przystojnym tru loffem lub obiektem, na którym możesz realizować swe matczyne fiksacje (Jamie, Walter), automatycznie zostaje przez ciebie zakwalifikowany do kategorii „potwór”.

-(...) Ale, Ian, to przecież twój brat!

– Wstydzę się tego.

Spójrzmy na to z jaśniejszej strony: zawsze mogłeś być jeszcze spokrewniony z Jaredem.

Nasi bohaterowie wreszcie podnoszą się z ziemi; duszka wydaje okrzyk bólu.

-Wszystko w porządku?

– Chyba tak. Musimy znaleźć Doktora, ale nie wiem, czy dam radę iść. Ude... uderzyłam się w nogę.

Przykro mi, nie odpuszczę.

Bellanda Wandella van der Mellen : 46

Świat według Terencjusza: 46

Ian tymczasowo wciela się w znachora i obmacuje kończynę; złamania nie stwierdzono, ale istnieje podejrzenie stłuczenia.

(...)– jak to się stało?

– Musiałam... uderzyć się o skałę, jak upadłam.

Bellanda Wandella van der Mellen : 47

Świat według Terencjusza: 47

-Dobra, idziemy do Doktora.

– Kyle bardziej potrzebuje pomocy.

– I tak muszę najpierw znaleźć Doktora albo kogokolwiek. Nie zaniosę Kyle’a tak daleko, a ciebie mogę.

Że co? Mam rozumieć, że gdyby Kyle zemdlał na skutek nieszczęśliwego wypadku (Wandzię wyłączamy ze scenariusza), brat po prostu zostawiłby go na pastwę losu, bo nie chciałoby mu się dźwigać zadka BSZ?

Aha, Ian – dwa tygodnie temu przeniosłeś na rękach zdrowego czternastolatka. Gwarantuję, że dasz radę jakoś zaciągnąć Kyle'a do szpitala.

Młodszy O'Shea wraca do pieczary...nie, nie po braciszka – on naprawdę zostawił Kyle'a na pastwę losu (dodajmy, że niezwiązanego; jestem pewna, że gdy BSZ się obudzi, będzie w doskonałym humorze i spokojne przedyskutowanie z nim kilku kluczowych faktów stanie się dziecinnie proste) – a po CEBa.

Bez namysłu podał mi broń. Wpadła mi w otwarte dłonie, ale nie potrafiłam ich zacisnąć. Doszłam jednak do wniosku, że to zasłużona kara. Ian zaśmiał się pod nosem.

– Nie rozumiem, jak można się ciebie bać – powiedział cicho.

Cóż, nie sądzę, żeby Kyle czegokolwiek się bał – on po prostu lubi zabijać. Właściwie nie wiem, dlaczego Jared tak się upiera przy odzyskaniu swej lubej; wszak jego druga połówka jest tuż na wyciągnięcie ręki.

– Czemu masz takie mokre rzeczy? – zapytał. Mijaliśmy akurat jeden z otworów w suficie i zobaczyłam na jego bladych ustach ponury uśmiech.

– Nie wiem – odparłam cicho. – Od pary?

Bellanda Wandella van der Mellen : 48

Świat według Terencjusza: 48

Stefciu, wiem, ze twoje pacynki nie grzeszą ilorazem inteligencji, ale nawet one powinny być w stanie dostrzec różnicę między ciuchami lekko zwilgotniałymi od pary a całkowicie mokrymi na skutek taplania się w rzeczce.

Ian wyznaje, że cieszy się, iż cała przygoda nie skończyła się gorzej; gołąbeczki docierają do ogrodu, gdzie czeka na nich wkurzony Jeb.

Proszę, niech się okaże, że Jebediah zamierza zaprowadzić porządek w swym domu na modłę klasycznych westernów.

– [Kyle] Jest nieprzytomny – odparłam pospiesznie. – Trzeba wszystkich ostrzec, że urwał się kawałek podłogi nad rzeką. Może tam być niebezpiecznie. Kyle uderzył się mocno w głowę. Potrzebuje pomocy.

To bardzo ciekawy fragment. Wiecie, dlaczego? Ponieważ po raz pierwszy w tym rozdziale Meyer zdołała wybrnąć z głową z kwestii bajdurzenia. Spójrzcie tylko: każde z tych zdań jest szczerą prawdą. Wandzia ukryła jedynie przyczynę omdlenia BSZ i osunięcia się gruntu. Nie można by tak częściej?

– To jej wersja – uściślił Ian, nie kryjąc wątpliwości. – Upiera się przy niej.

A was kompletnie to nie dziwi.

Kochani, pomyślcie tylko. Z Melanią w środku czy nie, dusza nie może kłamać. To jedna z jej cech gatunkowych. Tymczasem Ian spokojnie stwierdza, że wszystko, co wychodzi z jej ust to bajki...

...i ani trochę go to nie niepokoi. Ian, wiesz, które z dusz potrafią zmyślać? Łowcy.

Czy któremuś z bohaterów zapala się w tej sytuacji ostrzegawcza lampka? Czy zaczynają poważnie rozważać punkt widzenia Jareda, który od początku podejrzewał robaczka o szpiegostwo? A figę. Ostatecznie, bohaterowie mogą być spostrzegawczy jedynie w takim stopniu, w jakim spostrzegawcza jest ich twórczyni.

Jeb zabiera ze sobą Andy'ego i Brandta (zły pomysł, przydupas zawsze stanie po stronie szefa) i rusza po starszego O'Sheę, a nasza para kontynuuje wyprawę.

Czy Kyle umierał pomimo moich starań? Może doszedł do siebie i znowu mnie szuka? Co z Walterem? Ciągle śpi? Co, jeśli... już go nie ma? A Łowczyni? Poddała się czy znowu dziś przyleci?

To wszystko całkiem rozsądne pytania. A co do dodania ma druga z protagonistek?

„Czy Jared nadal jest u Doktora?” – dodała od siebie Melanie. „Czy będzie zły, gdy cię zobaczy? Czy mnie pozna?”

Tak. Howe – nawet, gdy nie zaszczyca nas swą obecnością i trzyma się z dala od głównego wątku - wciąż jest jedynym obiektem zajmującym myśli Meli.

Mój ssskarb : 9

Ian wreszcie wnosi (albowiem całą tę drogę pokonał, dzielnie dzierżąc niewiastę w swych silnych, męskich ramionach) duszkę do szpitala, gdzie czekają Jared, Doktor i (wciąż żywy, choć pogrążony we śnie) Walter.

– Co tym razem? – zapytał Doktor wzburzonym tonem. Sekundę później pochylał się już nade mną i wycierał mi krew z policzka.

Twarz Jareda zastygła w wyrazie zaskoczenia.

„Cholera! Był szybszy!”

– Kyle – odparł Ian.

– Podłoga... – powiedziałam równo z nim.

Bellanda Wandella van der Mellen : 49

Świat według Terencjusza: 49

Ian, nie bacząc na głupawe wykręty duszki streszcza Doktorowi zajście nad rzeką (i gdybym posądzała Meyer o bodaj gram sprytu, zaczęłabym podejrzewać, że młodszy O'Shea sam brał udział w spisku, albowiem jego opis idealnie odzwierciedla sytuację nad rzeczką, której wszak nie był naocznym świadkiem), oraz wymienia liczne obrażenia. W skrócie: ledwo dziewczyna trochę wypoczęła po sparingu z Howem, a znów wygląda jak ostatnie nieszczęście, z twarzą przypominającą malarską paletę i zranioną nóżką.

Doktor podciągnął mi koszulkę, a wtedy Ian i Jared zasyczeli, przejęci tym, co zobaczyli.

– Niech zgadnę – odezwał się Ian lodowatym głosem. – Przewróciłaś się.

– Właśnie – przytaknęłam na bezdechu.

- A przecież mówił, że drugie danie ma stać na stole na czas.

Bellanda Wandella van der Mellen : 50

Mea culpa: 26

Świat według Terencjusza: 50

– To może być nawet złamane żebro, ale nie jestem pewien – wymamrotał w końcu. – Żałuję, że nie mogę ci dać nic przeciwbólowego...

– Nie martw się, Doktorze – wydyszałam. – Nic mi nie jest. Jak się czuje Walter? Budził się w ogóle?

Widzicie, jaka jestem bezinteresowna? Widzicie? WIDZICIE?

Bellanda Wandella van der Mellen : 51

Jak już wspominałam, Walter śpi, powalony morfiną. Doktor kontynuuje oględziny i oznajmia, że Wanda musi się przespać; O'Shea szybko protestuje, jako że za chwile w szpitalu ma zjawić się jego niezrównoważony brat (którego Doktor obiecuje przypilnować, a nawet związać – Ian, mam wrażenie, że niedługo twoje rodzinne konflikty zostaną rozwiązane raz na zawsze, a ty będziesz oglądał Kyle'a w formie poszczególnych narządów zatopionych w formalinie i umieszczonych w przezroczystych słoikach). Wandzia upiera się jednak, że chce zostać z Walterem, by móc się z nim pożegnać.

Ian kiwnął głową ze zrozumieniem. Po chwili spojrzał na Jareda.

– Mogę ci zaufać?

Jared zaczerwienił się ze złości. Ian podniósł dłoń w pojednawczym geście.

Jared Howe – psychopata, damski bokser, furiat, ćwierćinteligent oraz hipokryta.

Ian zawahał się.

– Pamiętaj, że przeszła piekło.

Jared kiwnął głową, wciąż zaciskając zęby.

Spokojnie, Ian; Jared nie lubi na wpół zużytego towaru, bawi go jedynie niszczenie nowych i w pełni sprawnych zabawek.

O'Shea wychodzi, a wcześniej zapewnia swą damę, iż niedługo wróci i składa pożegnalnego całusa na jej czole, co wywołuje głuche stęknięcie u Jareda. Tymczasem do siedziby Doktora dociera Jeb z ludźmi (niespodzianka – nie ma wśród nich Brandta. Czyżby potok stał się jednak mimowolnym sprawcą czyjegoś zgonu?) oraz nieprzytomnym Kylem. Doktorek chce się dowiedzieć, jak dawno temu BSZ stracił kontakt ze światem, ale wuj Jeb po raz kolejny włącza tryb Niesamowitości i nie bawiąc się w subtelności chlusta O'Shei w twarz wodą, przywracając mu świadomość.

– Co się stało? Gdzie pasożyt? – Zaczął się wiercić, próbując rozejrzeć się po grocie. – Podłoga... się wali... Na dźwięk jego głosu ogarnęła mnie panika i zacisnęłam palce na bokach materaca. Bolała mnie noga. Czy dałabym radę uciec, kuśtykając? Może niezbyt szybko...

– Spokojnie – powiedział ktoś cicho. Nie, to nie był żaden ktoś. Poznam ten głos zawsze i wszędzie.

Jared stanął pomiędzy naszymi łóżkami, plecami do mnie, twarzą do Kyle’a.

Jared, obrońca kobiet – nowa wersja żartu o lisie pilnującym kurnika.

– Jesteś bezpieczna – oznajmił Jared, nie spoglądając w moją stronę. – Nie bój się.

Czy ja wiem, stoisz ciut za blisko...

Melanie pragnęła go dotknąć. Opierał się ręką o brzeg mojego łóżka. Była tak blisko.

„Proszę cię, nie”, powiedziałam. „I tak już boli mnie twarz.”

…

…

...

Gif potrafi wyrazić więcej, niż tysiąc słów.

Welcome to Bedrock: 48

„Nie uderzy cię.”

„Być może. Nie mam ochoty sprawdzać.”

Welcome to Bedrock: 49

Melanie westchnęła. Tęskniła do niego. Pewnie jakoś bym to zniosła, gdyby nie to, że czułam się podobnie.

Biedne, biedne stworzenie.

Gotuj z Jacobem Blackiem: wystarczy zalać wrzątkiem : 23

„Daj mu trochę czasu”, poprosiłam. „Niech się do nas przyzwyczai. Poczekajmy, aż naprawdę uwierzy.”

Stefa, zdajesz sobie sprawę, że brzmi to trochę jak tresowanie zwierzęcia, prawda?

Rozdział kończymy mocnym akcentem:

– Cholera! – warknął Kyle. Spojrzałam mimowolnie w jego stronę. Jared mi go zasłaniał, widziałam jedynie lśniące oczy. Wpatrywały się we mnie z furią. – Nie spadł!

Czy Brat Samo Zło zdoła dokończyć dzieła? O tym już za tydzień.

Statystyka:

Adolf approves : 41

Bellanda Wandella van der Mellen : 51

Gotuj z Jacobem Blackiem: wystarczy zalać wrzątkiem : 23

Ludzkość ssie: 41

Mea culpa: 26

Mój ssskarb : 9

Nie ma jak u mamy: 22

Świat według Terencjusza: 50

Welcome to Bedrock: 49

Witaj, Morfeuszu : 14

Maryboo